Uiteindelijk? Bleek het een fluitje van een cent. De volgende ochtend klapte ik mijn laptop open op de rommelige keukentafel en ging er eens flink voor zitten. Ergens in de nacht had een idee gezweefd dat ik heel graag te pakken wilde nemen. If you can dream it, you can do it. En dit was ‘m, de droom: een avondvullend diner thuis, gecombineerd met iets actiefs. Een culinaire (pub)quiz, een escape room, een kaartspel over eten? Vooral: geen boodschappen, niet koken. Zo min mogelijk keukenshit. Bestond dit?
Gelukkig was ik niet helemaal kansloos op internet, als freelance marketeer bracht ik ongeveer de helft van mijn leven scrollend door. Leunend op mijn ervaring tikte ik dit soort dingen in op Google:
*Spel culinair voor thuis
*Quiz eten
*Thuis culinair box met spelletjes
*Luxe uit eten thuis
*Diner box spel thuis
De eerste hits waren niet direct uitnodigend. Maar verdraaid, een paar pagina’s verder stond het er ineens: Het Culinaire Spel | Waar smaak verandert in beleving.
Nieuwsgierig opende ik de website en scrolde door de teksten. Pittige schrijfstijl, ik hield daar wel van. Nog niet veel reviews, maar wel allemaal 5 sterren. Zo te zien was deze operatie nog erg jong.
Ik humde even en leunde achterover in mijn bureaustoel, die overdreven onder mijn gewicht kraakte. Het zag er verrassend goed uit. Fris, anders, een tikkeltje brutaal. Alsof iemand eten, competitie en gezelligheid in één pan had gegooid. Nog voor ik mezelf allerlei verstandige vragen kon stellen, klikte ik op bestellen. Zeven maal, alstublieft.
Een paar minuten later verscheen de eerste mail in mijn inbox. Geen kil ordernummer en succes ermee, maar meteen een lijst met benodigdheden voor het spel. Wat borden, bestek, kleine schaaltjes… dat werk. En natuurlijk: wijnglazen.
Wijnglazen. Niet bepaald de sterkste vertegenwoordiging in mijn keukenkastje.
Ik telde ze: vijf stuks. Waarvan drie een compleet eigen karakter hadden en overduidelijk uit een totaal ander leven kwamen. Eén strak en chic, één dik en log alsof er ooit sangria in had gezeten, en één fragiel exemplaar dat zelfs een stukje van zijn voet miste. Sneu. Samen vormden ze ongeveer net zo weinig een set als chocolade ijs en bolognesesaus.
Dus daar liep ik dan. Op vrijdagmiddag, gemarineerd in Hollands snertweer, onderweg naar een echte winkel waar echte mensen kwamen.
Ik opende de deur van de winkel en verstijfde. Mijn hart bonkte als het drumstel van een rockband.
Dit kon toch niet waar zijn.