Het was vrijdag en akelig druk in de stad. Het regende en de spierkracht van de wind liet de bomen gracieus buigen. De klinkers op de straat voelden gevaarlijk glibberig aan onder mijn leren laarzen. Ik huiverde, dook diep weg in de kraag van mijn jas en wenste dat ik iets anders nuttigs was gaan doen. Zoals sokken uitzoeken of paprika’s invriezen, bijvoorbeeld.
Sinds ik alleen woonde had ik op zijn minst één titel verworven in online bestellen, maar in dit geval wilde ik net zoveel risico lopen als een hap van een afgekoelde bitterbal. Mijn stoere outdoor missie, voor nu, bestond uit het bemachtigen van een set wijnglazen.
Ik had Suus ervan overtuigd, tot mijn eigen verbazing, dat ik zelf de regie nam voor ons twee-jaarlijkse diner. Natuurlijk, het was een stuk makkelijker geweest als ik open kaart had gespeeld: Oeps vergeten, nee nog niets voorbereid, sjemig wat nu? HELP!
Dan had ik haar met het grootste gemak in een geblokt schort voor mijn pannetje kunnen spannen. Terwijl zij dan fanatiek uitleg gaf over messen en timing, kon ik vooral doen alsof ik niet bang was voor rauwe kip. En was het hele diner ongetwijfeld een aaneenschakeling van ‘oeh’ en ‘ah’ momenten geweest. Lovende woorden, misschien zelfs een staande ovatie na het weergaloze dessert.
Je moet weten: de etentjes van de ‘Club van Zes’ hadden in de loop der jaren een vrij absurde ontwikkeling doorgemaakt. Wat ooit begon met een braadworst op een rokende wegwerpbarbecue, eindigde tegenwoordig ergens in de buurt van een Beef Wellington. Bekleed met bladgoud.
Maarja, op de vleugels van drie glazen wijn vloog ik schijnbaar toch in een andere eigenzinnige richting. ´Weet je het zeker Babs?’ probeerde Suus nog in de deuropening. ‘Ik bedoel, als ik je nog ergens mee kan helpen?’ Waarop ik haar aanbod breed lachend wegwuifde en tijdens het weglopen moedig ‘alles onder controle, chef!’ riep.
Heel zelfstandig.
Wordt vervolgd…